Blij dat ik brei

Sommigen onder jullie weten dat ik ooit een kinderwinkel had ; het was een kleurrijke plek vol plezante spulletjes en vondsten en daarbij ook een 'werkplek' voor workshops van handgemaakt brei -en haakgoed. Er werd van alles gemaakt ; van babydekentjes tot multi-kleurige poncho's, gekleurde suikerfiguurtjes en zelfs origami.

Ik besloot de winkel te stoppen eind 2013 om een nieuw pad in te slaan en iets totaal anders, doch creatief te gaan doen. We zijn nu ongeveer 4 jaar verder en ik studeer medio juni officieel af als fotograaf. 

Maar in een stad als Antwerpen - eigenlijk een groot dorp - ontkom je niet aan het 'hey hallo' en wuiven-vanop-de-fiets, wanneer je door de straten loopt, op weg naar een opdracht of gewoon tijdens een shopping stonde. Mijn oud-klantjes bleken nog steeds loyaal, het ging zelfs zo ver, dat sommigen me boekten voor een opdracht of straffer nog, me bezworen om toch nog eens een workshop in gang te zetten. Zelf vond ik het eerst een beetje raar om terug de haakpennen en breinaalden boven te halen nu ik onverdeeld voor de camera had gekozen, maar ergens zag ik het als een leuke afwisseling en ja ook, als een compliment. De schouderklop van 'ge-doet-da-goe' die ik soms wel eens miste tijdens mijn winkelperiode. Net op dat moment vroeg mijn vriendin Valy ook om haar een grijs vest te breien, gelijkend op dat in Antwerpen oh-zo-populair verkochte overmaats en qua prijs flink gepeperd gilet, waar zij geen baat in zag, 500 euro voor neer te tellen. Dus begon ik wat autodidactisch te klooien met wol van L'homme du Mer , tot ik tevreden genoeg was om me aan duurdere wolsoorten te wagen en zo een mooi afgewerkt product aan mijn vriendin te kunnen aanbieden. De beelden gingen rond op sociale media en ook de dames die me hadden gevraagd om de workshops herop te starten werden lyrisch bij het zien van zoveel moois. 

Ondertussen hebben we al vaak samengezeten voor menig brei-moment, worden er zelfs cadeaubonnen aangevraagd voor zus of nicht die ook wel eens wil leren breien en is er zelfs sprake geweest om de workshop-groep uit te breiden (wordplay) tot een grotere groep.

Zelf ben ik er nu ontzettend blij mee dat ik indertijd ja heb gezegd tegen de smeekbedes van de dames en toch overstag ben gegaan ; ik beleef echt altijd veel plezier aan onze momenten met de naalden in de hand, koffie er bij en veel bewonderende blikken rondom ons (we zitten vaak in een populair koffiehuis vlakbij een wolwinkel, héél erg strategisch van ons). Het is een welgekomen afwisseling wanneer ik even genoeg heb van mijn camera en mijn verstand eens kan laten dwalen in plaats van mijn cerebellum te horen kraken over diafragma's en sluitertijden. Het breien doe ik het allerliefst in deze periode van het jaar - tijdens een flinke winterprik - of begin september, wanneer je tijdens de vakantie voorafgaande,  zoveel leuke ideeën en inspiratie hebt opgedaan en je met een propere lei wil beginnen aan al die creatieve voornemens. Zo zag je al op mijn insta-account die super dikke sjaal passeren ; die wilde ik al sinds augustus maken maar vond het toen een beetje gek om er aan te beginnen. Uiteindelijk is zo'n sjaal klaar op twee koude winteravonden. (Ja echt !) Momenteel ben ik aan nummer 2 bezig voor dochterlief en geef ik toe dat ik nog 2 kleurtjes heb verstopt om nog eentje voor mezelf te maken binnenkort. 

Wie interesse heeft in een brei-workshop bij ons in het groepje, mag vrijblijvend zijn vragen versturen, via de commentaar-rubriek hieronder of via mijn Instagram account. 

 

Dominica CeuleersComment