Vroege vogels

Terwijl ik deze post schrijf, ben ik ook tegelijkertijd de vogels in onze tuin aan het tellen ; elk jaar opnieuw, doe ik trouw mee aan het vogel-telweekend. Als ik dan zo bekijk, hoe eenvoudig en vrij zo'n leven van een vogeltje is, wou ik dat ons hectisch bestaan ook wat eenvoudiger kon, wat meer zen. 

Desondanks alle luxe die wij in onze westerse wereld hebben, is het grootste goed nog altijd tijd en (ziels)rust ; ik breng mijn dagen heel gestructureerd door, omdat het bijna niet anders kan, en als er nu iets is waar ik een bloedhekel aan heb, dan is het routine. Het maakt mijn brein sopperig en het doet geen hol om mijn inspiratie aan te wakkeren, nog m'n bevlogenheid. Ook heb ik het soort gezicht dat mensen aantrekt met hun meest godsjammerlijke verhalen of erger nog, opportunisten die namedroppen en pochen tot een kunstvorm verheffen. Zo aanhoor ik elke ochtend en namiddag, een overload aan onheil en rampspoed of verhalen waarvan je weet dat ze totaal niet kloppen,  tijdens mijn tocht van en naar school. Ik beloofde mijn zoon het laatste jaar met hem die ritten naar school te doen, als een soort van verbondenheid, maar krijg nu amper nog de kans om deze momenten tussen ons 2 te beleven. 

Ik ben geen onmens, ik help mensen graag maar wanneer mijn shit-sensor de alarmbellen luidt, dan weet ik dat het tijd wordt om afstand te nemen. Waarom vertel ik jullie dit ? Het is vandaag de dag zéér moeilijk om je brein even die rust te gunnen, om daarna weer fris te kunnen functioneren. Mijn brein is er eentje dat alles opslorpt, vergelijk het met een spons, ja vergelijk het zelfs met Spongebob. Wanneer er te veel in zit aan zorgen, overpeinzing en studie dan lijkt het alsof dat irritante 'ik ben er klaar voor - ik ben er klaar voor ...' stemmetje van hierboven genoemde, CONSTANT op repeat staat. De alarmbellen zijn sinds gisteren super hard aan het rinkelen gegaan en Spongebob's stem irriteert me mateloos. Ik hou er niet van om gebruikt te worden ; mind-fucking is ZO niet ok ! 

Ik had een hectische week met 3 jury-momenten achter de rug en wilde zo graag 1 dag rust, maar het werd me gewoon niet gegund. Ik treed niet in detail maar ik voel me gewoon gebruikt. Vrijdag brak voor mij het moment aan om weer eens ontzettend teleurgesteld te zijn in mensen. Mijn luisterend oor bleek niet genoeg, ik werd onbewust maar zeer doelbewust gekneed om geldschieter te zijn. Mijn goedbedoelde materiële giften werden niet gewaardeerd ; integendeel, ze werden aangenomen zonder een dank-je-wel. 

Afstand nemen, daar  gaat deze post over ; als er nu iets is waar ik niet naar uit wilde kijken komende maanden, dan was het een druk reisschema met nog veel meer mensen om me heen, met te luide stemmen en escalerend gedrag. Gelukkig heb ik dan af en toe nog eens een helder moment en herinnerde ik me een website die ik een tijdje terug had ontdekt. Vakantie wordt hier voorgesteld als beleven, samen met gelijkgestemden ; terug gaan naar de essentie en de verwondering. 

Ik denk dat we nog nooit zo vroeg een reis hebben geboekt in de 12 jaar dat we samen zijn als koppel ; gelukkig heb ik een man die ook behoefte heeft aan rust en als het dan visueel ook nog eens super inspirerend kan zijn, dan denk ik dat we de perfectie gevonden hebben. Onze huwelijksreis vond ooit ook plaats op dit Griekse eiland en we hebben er mooie herinneringen aan. Dit jaar geen wilde pool-parties met luide DJ-sets, been there-seen it-done it. Ik ben er klaar mee. Geen Ibiza (te veel Belgen) - geen hotels meer met repetitief interieur en eenheidsworst ; ik wil kleinschaligheid, persoonlijkheid en inspiratie opdoen. Ook even geen babies en krijsende kleuters, vreesachtig achternagezeten door hun ouders. Voorlopig deel ik alleen een foto maar geen locatie ; ik wil dit plekje toegewijd bewaren als een bijzonder geheim. Ik zal het pas delen wanneer ik ter plaatse ben en jullie virtueel kan laten meegenieten van deze bijzondere plek. Eens uitgerust en terug vol energie en ideeën, ben ik er zeker van dat ik alles aan jullie zal willen vertellen en aanraden om ook hier eens vakantie te beleven. Vergeef me deze geheimdoenerij, het is een beetje werken aan dat brein van me, om het de nodige rust te gunnen en nog maar eens te bekomen van mijn omgeving, waar nu op dit moment, helaas geen ontsnappen aan is. Ik zal de dagelijkse sleur nog even moeten ondergaan. 

Dominica CeuleersComment