Schoenen zijn koolhydratenvrij

Chocolate is good but shoes are carb-free ..

Een waarheid als een koe en God weet, ik hou van chocolade ! Er zullen wel vrouwen zijn die geen hol geven om schoenen of mode en dat is ok. Voor mezelf kan ik spreken van een gezonde verslaving ; ik hou écht van schoenen. Mijn vrienden en familie weten dit alsook de loyale volger van mijn Insta-account ; de #ophettrapje is hen niet onbekend. Doorgaans spendeer ik mijn tijd in sneakers gaande van Adidas tot Nike of Golden Goose maar mijn grote liefde gaat de laatste 2 jaar uit naar de modellen van Gucci. 

Ben ik merk-verslaafd omdat ik Gucci-gek ben ? Niet echt want Louboutins bijvoorbeeld, die zitten echt verschrikkelijk en zijn meer marteling dan genot. Ik verkocht mijn eerste en enige paar ooit bij Ann-Vers* en tot vandaag de dag krijg ik daar nog commentaar op van echtgenoot en dochter ! Een schoen mag nog zo prachtig zijn, als ze voor geen meter lopen, vliegen ze onherroepelijk de deur uit. En zo zijn er nog enkele labels die schoenen op de markt brengen om enkel te bewonderen maar nooit te dragen. Tot ik mezelf mijn eerste Gucci loafer aanschafte. 

Dat was de klassieke 1953 horsebit loafer in maatje 38,5. Dit halve maatje is luxe want ik schommel effectief tussen de 38 en 39, de schoenen zitten als gegoten en de naden heb ik nooit gevoeld. Perfectie. 

Tweede model op mijn aankooplijst was de Jordaan loafer, in prachtig glanzend leder maar qua model slanker dan de klassieke horsebit versie. Dit exemplaar is zowaar nog aangenamer om dragen ; ook hier weer dat halve maatje verschil. Ik hoop dat deze pasvorm nog lang in het aanbod van Gucci blijft want wanneer mijn huidig paar versleten zal zijn, schaf ik ze opnieuw aan.

Ondertussen werd Gucci hoe langer hoe hipper ; het merk maakte een ommekeer qua stijl en kleding en zorgde er voor dat de schoenen elk seizoen beter en beter bij de kledingcollectie paste. Met hulp van bekende bloggers à la Chiara Ferragni en actrice Sienna Miller, schoot de populariteit van Gucci schoenen de lucht in ; ineens wilde iedereen de geliefde granny shoes aan de voeten. Vorige zomer vond ik mijn perfecte oma schoentjes in Venetië ; ik vond het een super idee om een mooie herinnering aan dit paar te koppelen en waar in Italië is het nu mooier  dan daar ? Om het oma-gehalte wat te beperken koos ik voor de zilveren metallic look en de dubbele G ; die G's hebben me lang doen twijfelen omdat ik persoonlijk niet hou van merknamen of tekens op kleding/schoenen. Gelukkig valt dit bij het zilveren paar amper op dus probleem opgelost ; ben nog altijd ontzettend blij met deze beauty's. 

Inmiddels zijn ook de Princetown slippers in mijn collectie geslopen alsook de lederen mid-heel loafer met de parels op de hak ; mijn toewijding voor Gucci is waarlijk en voorgoed. Ik geef toe dat ik verslingerd ben maar waarschijnlijk meer aan de ontzettend goede pasvorm en het draagcomfort. Zere voeten staan niet in het woordenboek van dit Italiaanse merk. Op kledij kan je zonder gevaar besparen ; buiten een extreme zweetuitstoot en okselvijvers in dat synthetische hemdje dat je éénmalig droeg of die kriebelige trui die een opstoot van eczeem veroorzaakte, kan ik me meer vreselijke schoenen voor de geest halen dan kledingstukken die ongemak veroorzaakten. Blaren, kloven en brandwonden, bij elkaar gedrukte tenen en het verliezen van een teennagel ; horrorverhalen hoor je vaker over schoenen dan kledij. Een goed paar schoenen is belangrijk, dat hoor je al vanaf de dag dat je kan lopen dus waarom inboeten aan kwaliteit met de jaren ? 

*Ann-Vers, luxe tweedehandswinkel in Antwerpen, vlakbij Caffénation

 

 

 

Dominica CeuleersComment