Gedwongen nietsdoen

Een week geleden werd ik geopereerd ; niks om je zorgen over te maken maar na 2 zwaardere operaties in 2014 en 2016 was dat ene plekje in mijn buik zo verzwakt dat het een 'matter of time' was wanneer er iets zo gebeuren. Ik ben niet gewoon om stil te zitten, laat staan nietsdoen en luieren doe ik enkel tijdens een zware griep, wanneer ik niets anders kan dan hangen in mijn zetel. In 2016 ben ik waarschijnlijk net iets te vroeg terug op de loopband gaan staan, heb me op een gegeven moment in Rotterdam, letterlijk een breuk gelopen {don't ask} en ben in de loop van dat jaar tot 2 keer toe wandelen gestuurd door mijn huisarts die mijn duidelijk zichtbare breuk afdeed als littekenweefsel. Ik denk dat ik vlugger de diagnose burn-out had gekregen als ik wat zielig had gekeken dan gewoon simpelweg een doorverwijzing naar een heelkundig chirurg.  Zelfs een blinde kon zien dat ik overduidelijk een uitstulping had die niet goed zat.

Gelukkig heb ik een zeer goede gyneacoloog die het wél meteen zag en me met de goede mensen omringde et voilà, zo geschiedde. 

Nu moet ik dus verplicht 2 weken platte rust maar vond na 2 dagen en de goede pijnstillers dat ik toch maar iets om handen moest hebben. De sjaal waar ik al mee bezig was voorafgaande de operatie, is ondertussen af en nu werk ik eindelijk aan dat babydekentje dat toch al een hele lange tijd schreeuwde om aandacht. Wanneer ik ook dit project met trots kan tonen aan mijn loyale meute volgers, dan ligt er nog een voorpand van een multi-kleurige trui op me te wachten ... enfin, een prima moment dus om dingen af te werken. Fotograferen is even niet aan de orde want een camera met lens weegt toch gauw wel wat. Plus, het is een beetje lullig om enkel rechtopstaand foto's te maken .. ik ben nogal een beweeglijk persoon wanneer ik fotografeer en dat heeft dan weer te maken met de vaste objectieven waarmee ik werk. Ik vrees gewoon niet meer rechtop te kunnen zonder hulp eens ik door mijn knieën zou gaan voor een rondje kikvorsperspectief. 

Zelf vind ik nu ook iets meer tijd om jullie op sociale media wat uitgebreider te volgen en dat vind ik eigenlijk ook wel prettig. De wederdienst van het terug volgen, daar probeer ik echt op te letten maar het maakt de volgerskring zo groot dat je op den duur niet iedereen meer ziet bovenaan je tijdslijn. Zo moet ik echt op zoek naar jullie via de search-functie ; de filmpjes zijn ook echt wel leuk en het geeft me een beter inzicht in jullie dagelijkse tijdverdrijf of leven, met alle voor-en tegenspoed. 

Op een gegeven moment kwam het idee in me op, om misschien via die Instagram stories een mini brei-cursus in het leven te roepen. Ik krijg echt wekelijks de vraag wanneer ik weer een workshop opstart maar zoals ik al eens had aangegeven, ik doe dat eigenlijk enkel met een select clubje, puur als vangnet voor die lieve dames/vriendinnen, wanneer ze een steek laten vallen, ik hen dan weer op de juiste breinaald zet. Maar wie weet, vanaf het najaar heb ik meer tijd en geen fotografie-les meer, dus .. 

Lijkt jullie dit wat, om via de Insta-stories een trick or tip te delen ivm breien ? Feedback, vragen of tips mogen in de comments. 

Dominica CeuleersComment