Gezondheid

Hoe vaak zeggen we niet "gezondheid" als er iemand niest ? 

Eigenlijk hebben we geen flauw idee van hoe belangrijk dit gegeven is totdat je er zelf eens bikkelhard mee geconfronteerd wordt. In ons gezin is de laatste weken heel duidelijk geworden dat zowel je fysieke als mentale gezondheid, de grootste luxe zijn in een mensenleven. Dàt, en tijd en rust. Mijn dochter kreeg te maken met een virus, dat haar tengere lijfje aanviel en haar onderuit haalde alsof het Mayweather zelf was, die haar KO sloeg. Waarschijnlijk opgelopen op vakantie en mee naar huis als het ergste souvenir from hell. Al weken voelde ze zich belabberd, met een fysieke uitputtingsslag tot gevolg, waar ze uiteindelijk na het zoveelste doktersbezoek en een tweede opname op spoed, een weekje in het ziekenhuis kon bekomen en herstellen. Ondertussen was ik zelf al een hele tijd een gelijkaardige battle aan het leveren in mijn hoofd met als gevolg dat ook mijn lichaam het stilletjes aan begon op te geven. Want, mentaal kan je mss iets langer verborgen houden naar de buitenwereld toe, dat alles prima en ok is, binnen in mijn hersenpan begon de harde schijf vol te geraken. Om je een visueel beeld te geven ; ik was een laptop waar enkele extra harde schijven aan gekoppeld waren om te overleven. En er zijn maar zoveel USB ingangen beschikbaar. Op = op.

Uit het verleden weet ik dat ik altijd, wanneer het echt nodig is, terug kan naar een afdeling ergens in een ziekenhuis in het Antwerpse. Ik werd zonder twijfel opgenomen ; mijn voorgeschiedenis maakt me een vogel voor de kat en men wilde geen risico lopen. Ik wilde geen gevaar zijn voor mezelf of anderen leed berokkenen. Dat hoofd moét gewoon leeggemaakt worden en plaats maken voor ruimte, ruimte die me de kans geeft om te kanaliseren en alles beter in zijn context te zien. Ik moet opnieuw leren omgaan met mensen, leren neen zeggen en prioriteiten stellen. Vanaf dinsdag ga ik aan de slag met een therapeut die mij psychisch zal helpen en ook de fysieke kwalen gaat aanpakken. Want het één komt voort uit het ander. Het is zoals het afdelingshoofd van PAAZ zei ; dit zal niet opgelost geraken met een weekje slapen. Dit gaat veel verder en zit diep. 

Ik kan jullie niet omschrijven hoe hulpeloos en ontzettend verdrietig ik me heb gevoeld de afgelopen week. Hoe erg ik mijn gezin heb gemist valt niet in woorden te omvatten ; het deed  letterlijk pijn. Misschien dat ik dit achteraf beter zal kunnen beschrijven of vertalen maar momenteel is het een gevoel en heb ik er geen allesomvattend woord voor. Van zodra hét bewoord kan worden, pen ik het hier neer. 

Maar eerst ga ik aan de slag met mijn therapeut ; ik zal meer tijd met mezelf doorbrengen, met mijn familie en minder online. Ook die prikkels moeten getemperd en ingetoomd worden. De drukte in mijn hoofd en de druk die dat met zich meebrengt, moet geventileerd worden ; dus minder beelden en reacties maar af en toe een foto op mijn Instagram-account. Facebook en andere sociale media zijn momenteel even niet aan de orde. Ik heb ze, heel eerlijk gezegd, niet gemist ; ik was te erg bezig met het missen van de mensen die me het nauwst aan het hart liggen.  Misschien een indicatie dat je ook zonder sociale media kan leven en de aarde gewoon verder blijft draaien. De eerste stap is al gezet. 

 

 

Dominica CeuleersComment